ミ ★ ' sin '

น้ำตาเป็นแค่เครื่องหมายของคนอ่อนแอ .... ที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลย ก็แค่

ความเสียใจความสมเพชที่มีให้ตัวเองเท่านั้น แล้วทำไมถึงได้ปล่อยให้มัน

ไหลออกมามากมายจนสร้างความทรมานให้ตัวเองขนาดนี้?


อย่าเอาความเป็นเด็กมาอ้างเพื่อทำอะไรผืดพลาด เช่นเดียวกับที่อย่าเอา

ความเป็นผู้ใหญ่เจนโลกมาเป็นอำนาจในการตัดสินชีวิตให้ใครสักคน สิ่งที่

ดีที่สุดสำหรับใครสักคน อาจเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับคนอืกคน .... ทำไม

ถึงพูดแต่คำว่าทำได้ ทำไมถึงไม่มองคำว่าอยากทำ? ต้องรออายุเท่าไหร่

ต้องรออีกกี่ปี? ถ้าฉันตายพรุ่งนี้หละ? ไม่เท่ากับว่าฉันไม่ได้มีชีวิตเพื่อสิ่งที่

อยากทำเลยหนะสิ?


สิ่งที่มีค่า....เราอาจรักษามันไว้ไม่ได้ขณะเดียวกันเราอาจทำลายมันด้วย

มือ ด้วยความรู้สึกนึกคิดของเราเอง ผลลัพธ์คือทุกคนประนามเรา แต่จะมี

ใครรู้บ้างไหม?ว่าคนที่เสียใจที่สุดคือเรา? เพราะว่าค่าของสิ่งนั้นสำหรับเรา

มันไม่เคยจางหายไปไหนเลย? เลิกตัดสินคนอื่นโดยที่ไม่รู้อะไรสักที


ช่วงเวลาที่หัวใจตกต่ำ ไม่ว่าใครก็ตามก็พามันขึ้นมาไม่ได้แต่ว่าจะมีใครสัก

คนไหมที่ลงมาอยู่เป็นเพื่อน ไม่ให้ฉันต้องหนาวเหน็บอยู่ตรงนั้นคนเดียว

ฉันไม่ได้ต้องการคำปลอบใจ ไม่ได้ต้องการทางแก้ไข ไม่ได้ต้องการความ

สงสาร ที่ต้องการคืออ้อมกอดอุ่นๆกับร้อยยิ้มเท่านั้น .... แต่ไม่มีใครสัมผัส

ได้ถึงมันสักนิด ... ตั้งแต่เกิดมาฉันอยู่คนเดียวจนถึงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม


เมื่อฉันยิ้ม และพูดว่า ' สบายดี ' ทุกคนก็ยิ้มและ เชื่อว่าฉัน ' สบายดี ' ใคร

บอกว่าความลับไม่มีในโลก? ฉันคนนึงหละที่สามารถเก็บทุกความรู้สึกไว้

ในใจได้ฉันให้คนๆนึงรู้เฉพาะสิ่งที่ฉันอยากให้รู้เท่านั้น .... ถึงดวงตาจะเป็น

หน้าต่างของหัวใจแต่ว่าจะมีประโยชน์อะไรถ้าหัวใจไม่ได้เชื่อมต่อกันเลย


ความสำเร็จที่ไม่มีคนปรบมือ กับ ความสำเร็จที่มีคนปรบมือให้

ทำไมฉันถึงจะดึงดันเอาอย่างแรก ก็เพราะมันเป็นความฝันของฉันเมื่อเทียบ

กับอันสองที่เป็นความจริงที่คนอื่นต้องการ